کودکان بیش از آنچه فکر میکنید متوجه میشوند. آنها از طریق اخبار، شبکههای اجتماعی، دوستان و مهمتر از همه با توجه به گفتگوها و واکنشهای بزرگسالان نسبت به اخبار، اطلاعات به دست میآورند.
با اینکه کودکان جزئیات زیادی را متوجه میشوند، اما به اندازه کافی بالغ نیستند و تجربهٔ زندگی لازم را ندارند تا این تکههای پراکنده را به یک تصویر معنادار تبدیل کنند. کودکان اغلب برای تفسیر و درک اطلاعات به کمک یک بزرگسال نیاز دارند.
کودکان ممکن است آنچه را میبینند، میشنوند و میخوانند بهگونهای تفسیر کنند که برایشان بسیار سنگین و ترسناک به نظر برسد. شفافیت و ارائهٔ اطلاعات متناسب با سن کودک مهم است تا از اینکه او با این افکار تنها بماند جلوگیری شود. هدف این است که به کودکان احساس امنیت بدهیم.
اگر در منطقهٔ درگیری خانوادهای دارید، ممکن است کودک شما احساس نگرانی بیشتری داشته باشد. میتوانید با صحبت کردنِ صادقانه و آرامشبخش درباره موضوعات دشوار، از کودک خود حمایت کنید.
چگونه به کودکان احساس امنیت بدهیم
کاملاً طبیعی است که کودکان و نوجوانان وقتی اخبار ترسناک میبینند یا میشنوند، یا دربارهٔ اتفاقات ترسناک باخبر میشوند، احساس ترس یا ناامنی کنند. بهترین کاری که شما بهعنوان یک بزرگسال میتوانید انجام دهید این است که با کودکان دربارهٔ چیزهایی که از آنها میترسند صحبت کنید. بسیاری از کودکان وقتی یک بزرگسال دربارهٔ آنچه دیده یا شنیدهاند با آنها صحبت میکند، احساس امنیت بیشتری پیدا میکنند.
- از کودک بپرسید چه فکری میکند، به او گوش دهید و احساساتش را به رسمیت بشناسید
- از کودک بپرسید دربارهٔ این رویداد چه میداند و اطلاعاتی در اختیارش بگذارید که نیاز او برای درک موضوع را برآورده کند.
- به پرسشهایی که کودک دارد پاسخ دهید. سعی کنید تا حد امکان مشخص و روشن پاسخ دهید، بدون اینکه جزئیات زیادی بدهید که ممکن است کودکان را بترساند.
- اطلاعات را متناسب با سن کودک تنظیم کنید. کودکان کوچکتر به اطلاعاتی کوتاهتر و مشخصتر نیاز دارند، در حالی که کودکان بزرگتر و نوجوانان میتوانند مقدار بیشتری از اطلاعات را پردازش کنند و بهتر قادر به درک ارتباطها هستند.
- کودکان با هم متفاوتاند. برخی کودکان تمایل دارند صحبت کنند و شاید یک سؤال را چندین بار بپرسند، در حالی که برخی دیگر اصلاً نمیخواهند درباره آن صحبت کنند. برخی کودکان بیشتر از طریق بازی، نقاشی یا داستانگویی میتوانند احساسات خود را بیان کنند. با همدلی برخورد کنید و احساسات کودک را به رسمیت بشناسید
وقتی شما آرام و مطمئن باشید، کودکان هم احساس امنیت میکنند
وقتی کودکان میترسند و احساس ناامنی دارند، به آرامش و احساس امنیت نیاز دارند. چند نفس عمیق بکشید و آرامش خودتان را حفظ کنید. این کار به کودکان احساس امنیت میدهد. این موضوع برای کودکان در هر سنی صدق میکند.
- برای خردسالترین کودکان، در سن مهدکودک، مهمترین چیز این است که نشان دهید آرام و مطمئن هستید و به آنها اطمینان بدهید که در امنیت هستند.
- برای کودکان بزرگتر، از سن دبستان به بالا، ارائهٔ اطلاعات نیز اهمیت دارد
واکنشهای کودکان را طبیعی جلوه دهید
درک کنید که رفتار کودک ممکن است متفاوت شده باشد. برای مثال ممکن است کودک نتواند بخوابد، بیقرار باشد، عصبانی یا غمگین شود. صبور باشید.
کودکان را از تصاویر خبریِ مخصوص بزرگسالان دور نگه دارید
از نشان دادن تصاویر یا ویدیوهای مربوط به این رویدادها به کودکان خردسال خودداری کنید برای کودکان در سن دبستان، اخبار کودکانهٔ NRK (Supernytt) میتواند مفید باشد. نوجوانان میتوانند اخبار مخصوص بزرگسالان را دنبال کنند. همیشه همراه با کودک یا نوجوان اخبار را تماشا کنید تا بتوانید دربارهٔ آنچه میبینید با هم صحبت کنید.
دربارهٔ اینکه چگونه با اطلاعات مربوط به رویدادهای ترسناک برخورد میکنند و این اطلاعات را از کجا به دست میآورند با آنها صحبت کنید.
به کودکان کمک کنید میزان تماشای اخبار را محدود کنند و مشخص کنید این موضوع چه جایگاهی در فضای خانه داشته باشد. بهتر است کودکان در ساعت قبل از خواب از تلفن یا صفحهنمایش استفاده نکنند.
همچنین به آنچه بزرگسالان در حضور کودکان دربارهاش صحبت میکنند توجه داشته باشید تا از ترساندن آنها جلوگیری شود.
با کودک وقت بگذرانید
با هم فعالیتهای خوشایند انجام دهید. به کودکان کمک کنید روی آنچه اینجا و اکنون اتفاق میافتد تمرکز کنند. این کار میتواند حواس کودکان را از نگرانیها پرت کند. برای برخی خانوادهها، داستانگویی، سنتها و دور هم بودن با اقوام و دوستان میتواند احساس امنیت ایجاد کند.
اگر کودک بسیار بیقرار شود، ممکن است در به خواب رفتن دچار مشکل شود. در این صورت، آرام کردن کودک پیش از خواب و تمرین نفسهای عمیق برای آرام شدن میتواند کمککننده باشد. شاید گوش دادن به کتاب صوتی یا موسیقی آرام هم کمککننده باشد.
در صورت نیاز کمک بگیرید
گاهی کودکان یا نوجوانان ممکن است آنقدر شدید واکنش نشان دهند که به کمک نیاز پیدا کنند. در صورت نیاز کمک بگیرید؛ برای مثال اگر واکنشهای شدید کودک برطرف نشود یا بر توانایی او برای عملکرد در زندگی روزمره تأثیر بگذارد.